Chata

Dom dla usamodzielnionych

Czym nie jest “Chata”?

Chata NIE jest przechowalnią, NIE jest noclegownią, NIE jest miejscem, gdzie ci, którzy nie mają się gdzie podziać mogą przetrwać bliżej nieokreślony czas nie mając określonego celu pobytu. „Chata” to NIE punkt pomocy społecznej, gdzie przychodzą potrzebujący po to, „co im się należy”.

„Chata” NIE jest też rodziną, ani namiastką rodziny, ani próbą psychologicznej rekompensaty problemów wynikających z braku rodziny lub wzrastania w patologicznej rodzinie.

Czym jest “Chata”?

Chata” JEST przede wszystkim miejscem wzrostu, gdzie zagubiony człowiek pragnący Nowego Życia, korzystając z pomocy przewodników, podejmuje trud pracy nad sobą i otwiera się na wartości uniwersalne.

Jest wspólnotą, w której rozwija się nowa jakość życia, gdzie zagubiony człowiek porządkuje swoje życie wewnętrzne, przepracowuje problemy wynikłe ze wzrastania w dysfunkcyjnej rodzinie i otwiera się na synostwo duchowe – związane z przyjęciem bezinteresownej miłości i internalizacją norm i wartości moralnych.

Zagubiony człowiek pragnący Nowego Życia – to nie ten, który stwierdza „że jest mi źle”, więc szukam alternatywy „żeby mi było dobrze”. To człowiek, który doświadczając własnej nędzy, słabości, grzeszności, uwikłania w zło, braku sensu, braku domu, braku perspektyw, ponoszenia skutków uzależnienia – ma dość dotychczasowego życia i rodzi się w nim pragnienie innego życia: dobrego, pięknego, w świecie wartości, gdzie człowiek odnajduje siebie w darze dla drugiego człowiek

Duchowość “Chaty”

Idea „Chaty”, a więc i jej duchowość, wyrasta z osobistego doświadczenia więzi z Bogiem. Jest owocem (który jeszcze ciągle dojrzewa) modlitwy, osobistych zmagań, pracy nad sobą, korzystania z kierownictwa duchowego, poznawania środowiska zdemoralizowanego i towarzyszenia w pracy nad sobą ludziom uwikłanym w zło.

Światłem w szukaniu możliwości pomocy osobom pragnącym Nowego Życia było:

  • Doświadczenia ks. Guy Gilberta - owczarnia w Faucon na południu Francji
  • Słowa Ojca Świętego Jana Pawła II „ Starajmy się tak postępować i tak żyć, by nikomu w naszej Ojczyźnie nie brakło dachu nad głową i chleba na stole, by nikt nie czuł się samotny, pozostawiony bez opieki
  • Droga życia wielu świętych i autorytetów: Matka Teresa z Kalkuty, Jan Paweł II, brat Roger, Franciszek Blachnicki, Maksymilian Kolbe, brat Albert, o. Pio, Wanda Półtawska, ks. Guy Gilbert, Jean Vanier, i inni

 

 

 

asdf asdf asd asdf asdf asdf asdf asdf asdf asdf
asdf asdf asdf asdf asdf asdf asdf asdf asdf asdf

Galeria zdjęć

Pobierz pliki

Darczyńcy:

Wsparcie medialne: